Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

( Τα Χαϊκού της άνοιξης )




"Γράφω στιχάκια 
λες και θα ξεφύγω
από την άνοιξη"

"Θύμωσε ο Απρίλης
φοβάμαι μην πληγώσει
το γιασεμί "

"Ο δυνατός άνεμος 
πέρασε μέσα 
απ' τους πανσέδες"

"Το βράδυ θα έχει κρύο
φυλάξου
από την άνοιξη "

"Τα γεράνια έγειραν,
τα γεράνια κοιτούν
την θάλασσα"

"Η μελαγχολία της άνοιξης
μυρίζει 
καλοκαίρι "


το χαϊκού της βροχής



βλέπω ανθρώπους στεγνούς
λυπάμαι αυτούς 
που δεν βράχηκαν ποτέ.

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

ήταν ο Μάρτης


ήταν ο Μάρτης
που βιάστηκε
να έρθει,
με βρήκε απροετοίμαστη
να σκαλίζω
το παγωμένο χώμα

οι γλάστρες ξεψύχισαν
στο μεγάλο χειμώνα
κι ακόμα βρέχει
κρύο και υγρασία

στο σπίτι
πήρα τουλίπες
να τον ξεγελάσω
κι οι αμυγδαλιές
ανθίζουν, οι άμυαλες

ήταν ο Μάρτης
που βιάστηκε
να φέρει την άνοιξη 
όταν όλα ακόμα 
μυρίζουν χειμώνα











Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

ανθρωπάκια και δολοφόνοι...

Γιάννης Γαΐτης " Κόκκινο ανθρωπάκι με μυρμήγκια"

μιλάω εγώ και καταδικάζω,
εγώ που βγάζω φωτογραφίες στο δρόμο,
εγώ που δεν φοράω ζώνη,
εγώ που τρέχω όταν βιάζομαι...
μιλάς εσύ και καταδικάζεις,
εσύ που πήρες το δίπλωμα πληρώνοντας,
εσύ που είσαι μάγκας και οδηγείς πιωμένος,
εσύ  με το ακριβό αυτοκίνητο,
εγώ με το σαραβαλάκι,
εμείς οι ανεύθυνοι,
εμείς οι υποκριτές,
εμείς  τα ανθρωπάκια,
εμείς οι δολοφόνοι.

για σκέψου ...



Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

στο παράθυρο της κουζίνας.....



περίμενε εκεί 
πίσω απ' το παράθυρο
της κουζίνας
με την ποδιά 
δεμένη ακόμα
στη μέση της

κοίταζε τα χέρια της 
και περίμενε

θα βγάλει δροσιά 
απόψε
μυρίζει θάλασσα
η γειτονιά
θάλασσα και πεύκο

κοίταζε την ποδιά
και περίμενε

κάτω στο πάτωμα
μια ρόγα από σταφύλι 
δίπλα στο πόδι της καρέκλας
σα να φύτρωσε 
απ΄το πουθενά

κοίταζε απέναντι
και περίμενε

εκεί δίπλα στο παράθυρο
σκοτείνιασε η μέρα
γέμισαν σκιές τα χέρια,
τα μάτια, η καρδιά

έλυσε την ποδιά 
και σηκώθηκε
ίσως αύριο...  







ανώφελα...


καμιά φορά σκέφτομαι
τ' ανώφελα 
τα χωρίς λόγο

λογική μηδέν
χαράμι ο χρόνος
σε ανάξιες σκέψεις

καμιά φορά βασανίζομαι
στ' ανείπωτα
τα χωρίς λέξεις

αποτέλεσμα ουδέν
σκορπάει η ζωή
σε θεωρίες

ποιο το όφελος;
πέντε στιχάκια 
το πολύ έξι.



προσδοκίες....

ακούω την μπόρα
λίγες στάλες
σκόρπιες
στο μπαλκόνι,
δυο μετρημένες
στην γλάστρα με τον δυόσμο

μυρωδιές

ακούω την αστραπή,
στο βάθος
ο ουρανός μαύρος,
στέλνει ένα δροσερό αεράκι
που μπαίνει απ' τις γρίλιες
και χαϊδεύει το πρόσωπο μου

αισθήσεις

ακούω τη βροχή
πλησιάζει και σκάει
στα πλακάκια βγάζοντας καπνό
ανεμίζουν τα φύλλα διψασμένα
κι ο ουρανός αναποφάσιστος
με τυραννά 

προσδοκίες 





Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

καλοκαίρι ...


κι ύστερα ήρθε το δειλινό
και έβαψε την θάλασσα 
κόκκινη
κι όταν ρώτησε
πως γίνεται αυτό
της είπαν 
ο ήλιος 

κόκκινη θάλασσα
 πορτοκαλί ουρανός
αυτός η ήλιος
τι θαύματα κάνει...

κι ύστερα βάλθηκε 
να μαζεύει κοχύλια
λευκά
κι όταν ρώτησε 
ποιος φτιάχνει τα κοχύλια
της είπαν
η θάλασσα

λευκά κοχύλια
γαλάζιες πέτρες
αυτή η θάλασσα
πόσα μπορεί να φτιάξει....

κι όταν σκοτείνιασε
έκρυψε στην χούφτα της
όλα τα χρώματα
κι όταν την ρώτησαν
τι κρύβει
αυτή απάντησε
"το καλοκαίρι"









Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

πρώτη τ' Αυγούστου...


έπλυνε μια χούφτα σταφύλια 
και βγήκε στην αυλή
με τις παλιές σαγιονάρες

καίει η νύχτα
πρώτη τ' Αυγούστου
το φεγγάρι στη χάση

μυρίζει το νυχτολούλουδο
κάνει ένα θόρυβο
σαν βγάζει το άρωμα του

άκουσε ένα σύκο
να πέφτει
σαν θάνατος 

τέντωσε τα πόδια 
και έγειρε πίσω το κεφάλι
δεν είχε άστρα 

πρώτη τ' Αυγούστου
τα δέντρα μουρμουρίζουν
την νύχτα
















Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

γεωμετρίες την ώρα του δειλινού


έφυγε ο ήλιος
οι γλάστρες θέλουν πότισμα
στον κάτω όροφο
ακόμα είναι έξω
ακούω ομιλίες
λίγα γέλια

κι απέναντι όλα τα φώτα
αναμμένα σε σχεδιασμό
ένα δεξιά στον πρώτο
ένα αριστερά στον δεύτερο
κενό διαμερισμα
ένα δεξιά στον τρίτο
ένα αριστερά 
και πάλι κενό 
γεωμετρίες την ώρα του δειλινού

κάποια σκυλιά γαβγίζουν
και ξεσηκώνουν το δικό μας
η πόρτα στην αυλή
έμεινε ανοιχτή
και το νυχτολούλουδο
σκορπάει την μυρωδιά του
ξυπόλυτη στο ζεστό μπαλκόνι
να σεργιανώ τον ουρανό
τούτο το καλοκαίρι 
θαρρείς και άργησε 
μα ήρθε