Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

στο παράθυρο της κουζίνας.....



περίμενε εκεί 
πίσω απ' το παράθυρο
της κουζίνας
με την ποδιά 
δεμένη ακόμα
στη μέση της

κοίταζε τα χέρια της 
και περίμενε

θα βγάλει δροσιά 
απόψε
μυρίζει θάλασσα
η γειτονιά
θάλασσα και πεύκο

κοίταζε την ποδιά
και περίμενε

κάτω στο πάτωμα
μια ρόγα από σταφύλι 
δίπλα στο πόδι της καρέκλας
σα να φύτρωσε 
απ΄το πουθενά

κοίταζε απέναντι
και περίμενε

εκεί δίπλα στο παράθυρο
σκοτείνιασε η μέρα
γέμισαν σκιές τα χέρια,
τα μάτια, η καρδιά

έλυσε την ποδιά 
και σηκώθηκε
ίσως αύριο...  







ανώφελα...


καμιά φορά σκέφτομαι
τ' ανώφελα 
τα χωρίς λόγο

λογική μηδέν
χαράμι ο χρόνος
σε ανάξιες σκέψεις

καμιά φορά βασανίζομαι
στ' ανείπωτα
τα χωρίς λέξεις

αποτέλεσμα ουδέν
σκορπάει η ζωή
σε θεωρίες

ποιο το όφελος;
πέντε στιχάκια 
το πολύ έξι.



προσδοκίες....

ακούω την μπόρα
λίγες στάλες
σκόρπιες
στο μπαλκόνι,
δυο μετρημένες
στην γλάστρα με τον δυόσμο

μυρωδιές

ακούω την αστραπή,
στο βάθος
ο ουρανός μαύρος,
στέλνει ένα δροσερό αεράκι
που μπαίνει απ' τις γρίλιες
και χαϊδεύει το πρόσωπο μου

αισθήσεις

ακούω τη βροχή
πλησιάζει και σκάει
στα πλακάκια βγάζοντας καπνό
ανεμίζουν τα φύλλα διψασμένα
κι ο ουρανός αναποφάσιστος
με τυραννά 

προσδοκίες 





Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

καλοκαίρι ...


κι ύστερα ήρθε το δειλινό
και έβαψε την θάλασσα 
κόκκινη
κι όταν ρώτησε
πως γίνεται αυτό
της είπαν 
ο ήλιος 

κόκκινη θάλασσα
 πορτοκαλί ουρανός
αυτός η ήλιος
τι θαύματα κάνει...

κι ύστερα βάλθηκε 
να μαζεύει κοχύλια
λευκά
κι όταν ρώτησε 
ποιος φτιάχνει τα κοχύλια
της είπαν
η θάλασσα

λευκά κοχύλια
γαλάζιες πέτρες
αυτή η θάλασσα
πόσα μπορεί να φτιάξει....

κι όταν σκοτείνιασε
έκρυψε στην χούφτα της
όλα τα χρώματα
κι όταν την ρώτησαν
τι κρύβει
αυτή απάντησε
"το καλοκαίρι"









Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

πρώτη τ' Αυγούστου...


έπλυνε μια χούφτα σταφύλια 
και βγήκε στην αυλή
με τις παλιές σαγιονάρες

καίει η νύχτα
πρώτη τ' Αυγούστου
το φεγγάρι στη χάση

μυρίζει το νυχτολούλουδο
κάνει ένα θόρυβο
σαν βγάζει το άρωμα του

άκουσε ένα σύκο
να πέφτει
σαν θάνατος 

τέντωσε τα πόδια 
και έγειρε πίσω το κεφάλι
δεν είχε άστρα 

πρώτη τ' Αυγούστου
τα δέντρα μουρμουρίζουν
την νύχτα
















Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

οι φίλες....



Η Αθηνά άναψε το τσιγάρο , σταύρωσε τα καλλίγραμμα πόδια της και κοίταξε τον κύριο στο απέναντι τραπέζι. Αυτό το άτσαλο κάθισμα με τα πόδια απλωμένα σαν να μην τον χωρούσε ο τόπος ,της ήταν τόσο γνωστά! Έβλεπε μόνο τις πλάτες του και τα γκρίζα αραιωμένα μαλλιά ...σε κάποια στιγμή ο άντρας φώναξε την σερβιτόρα και είδε για λίγο το πρόσωπο του! 
Η καρδιά της σταμάτησε ... αυτός ήταν ! 
Έσβησε το τσιγάρο στο τασάκι ,πέταξε ένα χαρτονόμισμα και σηκώθηκε ζαλισμένη να φύγει. Αυτός ήταν ...



Ήταν καλής οικογενείας η Κατερίνα αλλά αυτό ποτέ δεν το λογάριασε! Τους είχε όλους χεσμένους , μοναχοκόρη με μια μάνα μισότρελη από νωρίς είχε καταλάβει το νόημα της ζωής! Κοντή σχεδόν μικροσκοπική δεν άφησε άντρα για άντρα στα νιάτα της... κοντοπούτανος σωστός που λέγανε και οι φίλες της!
Τώρα στα 80 με προχωρημένο Αλτσχάιμερ κάθονταν στην αγαπημένη της πολυθρόνα και κοίταζε τα δαχτυλίδια στα ξερακιανά της χέρια! Αυτό μου το κανε δώρο ένας βιομήχανος απ' την Πάτρα μονολογούσε όταν ερχόταν στα συγκαλά της... μετά πάλι έπαιρνε το ύφος της παρθένας και έκανε τρεις φορές τον σταυρό της ! Πάντα τρεις φορές ... Η νοσοκόμα μπήκε στο δωμάτιο να της δώσει τα χάπια. Από καιρό είχε βάλει στο μάτι εκείνο το δαχτυλίδι με το μπριγιάν...του βιομηχάνου....



Ήταν εβδομήντα δυο χρονών...άφησε το βιβλίο δίπλα στο τραπεζάκι και κοίταξε απέναντι. Σκοτείνιασε και τα μάτια της δεν την βοηθούσαν πια... κάποιος μιλούσε δυνατά στο τηλέφωνο , μια τηλεόραση αναβόσβηνε από απέναντι κι αυτή παρέμεινε ακίνητη στο μπαλκόνι να ακούει τους ήχους της γειτονιάς. Ο κόσμος δεν άλλαξε σκέφτηκε! Αν κλείσει τα μάτια θα δει τόσα πρόσωπα μπροστά της, τόσα μάτια ξεχασμένα, τόσα χαμόγελα . Μετά από το συννεφόκαμα όλης της μέρας άρχισε να βρέχει στις 6 και μισή ακριβώς . Στον κάτω όροφο μάζευαν τις καρέκλες και τα τραπεζομάντηλα απ το μπαλκόνι! Πάει ο καφές ...
Ούτε κουνήθηκε απ' την θέση της η Μάρθα ...απόμεινε να κοιτάζει την βροχή. Στα πόδια της έφταναν οι στάλες της βροχής που έπεφταν με δύναμη πάνω στα κάγκελα του μπαλκονιού. Πάντα τις απολάμβανε τις καλοκαιρινές μπόρες....από παιδί !
Είχαν αυτή την δροσιά απ΄το βρεγμένο χώμα!
Θυμήθηκε την μάνα της που έλεγε 
" όσο υπάρχει ακόμα χώμα στις γειτονιές όταν βρέχει θα μοσχοβολάει "
Όσο υπάρχει ακόμα χώμα στις γειτονιές ......





τα pokemon κι οι άλλοι....

ναι χρυσό μου και φυσικά θα παίξω pokemon ....
γιατί είμαι 50+ και όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά καθόμουν κι έπαιζα μαζί τους με αυτά τα μπαρμπαδάκια και έτσι τα έμαθα όλα.... 
γιατί όταν τους πήρα το πρώτο gameboy πρώτα το έπαιξα εγώ να δω αν είναι κάτι ασφαλές και αθώο και δεν τους το πέταξα κάτω απ τον χριστουγεννιάτικο δέντρο.... 
γιατί όταν μου ζήτησαν να ντυθώ batman ντύθηκα και δεν τ' άφησα μόνα να βλέπουν κασέτες σε άδειο σαλόνι..... 
γιατί όταν παίζουν το WOW και τους ακούω να μιλάνε με παιδιά απ' όλο τον κόσμο ξέρω ποιο παίχτη έχουν και τις ικανότητες έχει...
γιατί τα παραμύθια με τους πρίγκιπες δεν μ' άρεσαν ποτέ και τα παιδιά μου ήθελαν να ακούνε αυτοσχέδιες ιστορίες με ζώα...
γιατί πάντα έβρισκα στο λύκο κάτι ανθρώπινο και στην κοκκινοσκουφίτσα κάτι πονηρό...
γιατί δεν έμαθα να φοβάμαι τα τέρατα και βρίσκω την ομορφιά ακόμα και σ' αυτά....
γιατί μπορεί να κοιμήθηκα μες το σινεμά στην πρώτη ταινία pokemon αλλά ήμουν εκεί κι έκανα πως το βλέπω....
γιατί χρυσό μου τώρα βγαίνω και περπατάω κι όταν κουδουνίσει το κινητό πιάνω κι εγώ pokemon και χαίρομαι σαν παιδί....
γιατί χρυσό μου αν νομίζεις πως τα σημερινά παιδιά είναι χαζά που ασχολούνται με τέτοια παιχνίδια και εμείς ήμασταν εξυπνότεροι που παίζαμε μακρυά γαιδούρα και pacman είσαι βαθιά νυχτωμένος...
γιατί είσαι εσύ έξυπνε που έκλεισες τα παιδιά σ' ένα δωμάτιο ,εσύ έξυπνε που ψήφισες αυτούς που ψήφισες, εσύ έξυπνε ημιμαθή ψευτοκουλτουριάρη που νομίζεις πως τα παιδιά μεγαλώνουν με παραμύθια και barbie .... άντε φύτεψε τώρα καμιά μελιτζάνα στο facebook κι άσε την γενιά των pokemon που είναι φοιτητές να σε ξαλασπώσουν όταν έρθει η ώρα....


Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Κύπρος 20 Ιουλίου 1974...




έτρεχε μικρό κορίτσι
μέσα στις βόμβες
με τον Κύπρο
γραπωμένο στο σβέρκο της
να γλιτώσουν

Κερύνεια

φοβάμαι αδερφή
φοβάμαι
και κρύφτηκαν κάτω απ' τις νεραντζιές
στις νεραντζιές του Φιλίππου 
μωρά παιδιά
να μετράνε τις βόμβες

Κερύνεια

η μάνα κρατούσε λίγο καρπούζι
χαλούμι και ψωμί
ο πατέρας με τα σκεπάσματα
στα χεριά και
τα αδέρφια τις φωτογραφίες
η Έλλη αγκαλιά με το μωρό

Κερύνεια

αχ και η νύχτα εκείνη
πόσα άστρα χώρεσε θεέ μου
άστρα και πυροβολισμούς
στην γαλαρία του Μαθιάτη
κλαίγοντας μέτρησε
τ' αστέρια

αφιερωμένο στην φίλη μου
Έλλη Πανταζή












Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

γεωμετρίες την ώρα του δειλινού


έφυγε ο ήλιος
οι γλάστρες θέλουν πότισμα
στον κάτω όροφο
ακόμα είναι έξω
ακούω ομιλίες
λίγα γέλια

κι απέναντι όλα τα φώτα
αναμμένα σε σχεδιασμό
ένα δεξιά στον πρώτο
ένα αριστερά στον δεύτερο
κενό διαμερισμα
ένα δεξιά στον τρίτο
ένα αριστερά 
και πάλι κενό 
γεωμετρίες την ώρα του δειλινού

κάποια σκυλιά γαβγίζουν
και ξεσηκώνουν το δικό μας
η πόρτα στην αυλή
έμεινε ανοιχτή
και το νυχτολούλουδο
σκορπάει την μυρωδιά του
ξυπόλυτη στο ζεστό μπαλκόνι
να σεργιανώ τον ουρανό
τούτο το καλοκαίρι 
θαρρείς και άργησε 
μα ήρθε







Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

φταίω...



σ΄ένα αβέβαιο κόσμο
που αναρωτιέται συνεχώς
τι έφταιξε
προσπαθώ να φτιάξω
μια σιγουριά
κάτι από μένα
να εμπιστευθώ
κάτι από τον κόσμο
να διαγράψω

χωρίς ασπίδες
φανερώνομαι 

ποιος ο λόγος
να κρυφτώ
μες τα στιχάκια

φταίω